Μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες, που επίσης παραμέλησα εδώ και χρόνια, είναι το να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου… Σήμερα λοιπόν πήγα να πάρω μπύρες από το περίπτερο να τις απολαύσω με τον πατέρα μου… Ένα μικρό κουτάκι μπύρα μου “φώναζε” να το πιω… Το πήρα λοιπόν κι έκατσα σ’ ένα παγκάκι από ένα μικρό πάρκο… 2 γιαγιές σ’ ένα άλλο παγκάκι κουβέντιαζαν με την χαλαρότητα που τους προσφέρει η ηλικία τους… Μια οικογένεια έχει βγάλει τα παιδιά βόλτα… Ένα κοριτσάκι γύρω στα 6 κι ένας μπόμπιρας που με δυσκολία περπατάει… Η μαμά βάζει τον μπόμπιρα στην κούνια και τον κουνάει ελαφρά.. Με κάτι τόσο μικρό ο μπόμπιρας κουνάει τα χέρια του ενθουσιασμένος!!! Η κόρη ανεβαίνει κι αυτή σε μία άλλη κούνια… Ο μόνος που δε συμμετέχει είναι ο μπαμπάς… Στρίβει τσιγάρο… Όταν καλείται να βοηθήσει, το κάνει μηχανικά με το φιλτράκι σκαλωμένο στα χείλια του… Θέλω να πιστεύω ότι συμμετέχω περισσότερο, αν και κανένας δεν ξέρει τί προβλήματα μπορεί να είχε στο κεφάλι του…
Μια παρέα από πιτσιρικάδες φτάνει γεμίζοντας το χώρο φωνές… Είναι στην ηλικία που έχουν σχεδόν ξεφύγει από το να είναι παιδιά, αλλά τους αρέσει ακόμη να κάνουν κούνια, θέλοντας όμως να μη το μάθουν και πολλοί… 2 από αυτούς ανεβαίνουν στις κούνιες που περισσεύουν… Ο άλλος φορώντας γάντια τερματοφύλακα μιλάει μαζί τους… Μια πιτσιρίκα γύρω στα 14 με σιγουριά 30χρονης περνάει τραβώντας στιγμιαία την προσοχή τους… Ένα αγόρι βγαίνει από μια πολυκατοικία δίπλα… Στενό παντελόνι (ελαφρώς άπλυτο από άποψη) και μακριά μαλλιά που “φωνάζουν” Heavy Metal!!!! Ένα άλλο αγόρι με παντελόνι “σωλήνα”, μπότες στρατιωτικές και περίεργο μαλλί περνάει μπροστά του “φωνάζοντας” Punk… Ο ένας κοιτάει τον άλλο σα να λες κι αυτός να είναι απόλυτα νορμάλ κι άλλος εντελώς παράταιρος…
Οι πιτσιρικάδες παρατάνε τις κούνιες κι εξαπολύουν “άπιαστα” σουτ στον τερματοφύλακα διαφωνώντας μαζί του αν του έβαλαν γκολ ή όχι… Ο μπόμπιρας εξερευνεί μ’ ενθουσιασμό το παγκάκι που κάθεται ο πατέρας του… Η κόρη θέλει να σκαρφαλώσει σε κάτι (μια χτιστή βρύση) πολύ πιο ψηλή από αυτή… Ο μεταλάς με το πανκιό αφού αντάλλασαν φαρμακερές ματιές ξεχνάνε ο ένας τον άλλο με το χτύπημα του κινητού τους… Οι γιαγιές εξακολουθούν να μιλάνε… Αυτοκίνητα, μηχανάκια, πεζοί περνάνε γύρω μας επηρεάζοντας ελάχιστα αυτό τον μικρόκοσμο…
Τα ματάκια μου τον αποκάλεσαν μια μικρή κοινωνία… Έτσι είναι… Πέρασα κάποια λεπτά τις ώρας παρατηρώντας τους αλλά με χαλάρωσαν πάρα πολύ… Χαμογέλασα με τον μπόμπιρα… Με την αθωότητά του, με τον ενθουσιασμό του για τα πάντα γύρω του… Τους ευχαριστώ όλους για τις στιγμές που μου πρόσφεραν… Για την ηρεμία που μου πρόσφεραν… Άραγε τί να έλεγαν οι γιαγιές;;;
Για σένα ματάκια μου… Άπειρα πολύ πολύ!!!!
